NorskRediger

PronomenRediger

disse

  1. fleirtal av denne

SubstantivRediger

disse m eller f (bokmål), f (nynorsk)

  1. Konstruksjon med ein bevegeleg del som kan svinge fram og tilbake; mest nytta i leik.
    Dei hang ei disse ned frå ein grein i det store eiketreet.

GrammatikkRediger

Bøyning (regelrett)
Entall Flertall
Ubestemt Bestemt Ubestemt Bestemt
ei disse dissa disser dissene (bokmål/nynorsk)
disse dissen disser dissene (bokmål)
For genitiv av substantiv, se eieform.

SynonymerRediger

OmsetjingarRediger

VerbRediger

disse (bokmål/riksmål/nynorsk)

  1. Å dirre svakt.
    Han skalv så flesket disset.
  2. Å gynge att og fram, nytte ei disse (subst.).
    På leikeplassen liker ho best å disse.

GrammatikkRediger

Bøyning (regelrett)
Infinitiv Presens Preteritum Perfektum Imperativ Presens partisipp Passiv
å disse, dissa dissar dissa har dissa diss, disse, dissa dissande dissast (nynorsk)


å disse disser dissa har dissa diss dissende disses (bokmål)


å disse disser disset har disset diss dissende disses (bokmål/riksmål)

SynonymerRediger

OmsetjingarRediger

Verb 2Rediger

disse (bokmål/riksmål/nynorsk)

  1. Uttale seg nedsetjande om nokon eller noko; rakke ned på.
    Ikkje diss dei som ikkje er raske nok.
    Selv om du synes Bergen er en finere by, trenger du ikke disse Oslo!

EtymologiRediger

Frå engelsk dis eller diss, fra disrespect («vanvørde»).

GrammatikkRediger

Bøyning (regelrett)
Infinitiv Presens Preteritum Perfektum Imperativ Presens partisipp Passiv
å disse, dissa dissar dissa har dissa diss, disse, dissa dissande dissast (nynorsk)


å disse disser dissa har dissa diss dissende disses (bokmål)


å disse disser disset har disset diss dissende disses (bokmål/riksmål)

OmsetjingarRediger


DanskRediger

PronomenRediger

disse

  1. disse, påpekande pronomen

SubstantivRediger

disse

  1. dugg; ikkje noko
    Ikke en disse. – Ikkje eit dugg.

VerbRediger

disse

  1. disse, uttale seg nedsetjande om

EtymologiRediger

Frå engelsk dis eller diss, fra disrespect («vanvørde»).